Марды æгъдауæн цы хъæуы, уыдон цалынмæ рæвдз кæнынц, уæдмæ мæрддзыгой дæр æрæмбырд вæййынц. Хъæубæстæ æмæ хæстæджытæ марды бон фæхæссынц арахъытæ æмæ дзултæ.

Массовое захоронение солдат времен Второй мировой войны обнаружено при проведении строительных работ по расширению железнодорожного полотна в городе Ардон Северной Осетии. Об этом сообщил руководитель поисковой группы «Харон» Алан Татаров.

Ирон адæймаг куы амæлы, уæд, йæ бинонтæй йæ цуры чи уа, уыдон райдайынц хъæрæй кæуын. Кæуынмæ æрбауайынц сыхæгтæ, æмæ уыдон дæр райдайынц кæуын. Афтæмæй æрæмбырд вæййынц хъæубæстæ иууылдæр, лæг уа, ус уа. Сыхæгты хистæртæ арвитынц хъæубæстæм хъæргæнæг. Хъуамæ марды бон хъæубæстæй куыстмæ мачи ацæуа, уымæн æмæ худинаг у. Кæмæн нæ фехъусын кæной æмæ афтæмæй куыстмæ чи ацæуы, уый йæ йæхицæн æфхæрдыл банымайы, мæнæн цæуылнæ базонын кодтат марды хабар, зæгъгæ.

Сегодня умами наших соседей широко завладела мысль, что они потомки алан, а мы якобы, потомки «иранских евреев-маздакитов». Эта мысль красной нитью проходит во всех их учебниках истории и статьях написанных на эту тему. Если не брать во внимание многих, то особо в интернете отличаются статьи написанные некими :Дени Баксаном и Юсупом Темирхановым. Последний кстати в своих статьях в основном ссылается на известного ингушского историка Кодзоева (труды которого подвергать критическому анализу мы не собираемся т.к. его труды со всеми правдами и неправдами имеют историко-описательный характер и в отличии от статей Ю.Темирханова, и, в общем, не направлены против осетин).

Лæппу-иу скъæфты фæндагыл цæмæн ныллæууыд. Чызгыскъæфтытæ-иу цыдис алыхуызон уавæрты, алыхуызон æфсæнтты фæдыл, фæлæ уæлдай арæхдæр — мæнæ ахæм цыппар хуызы хъуыддæгты тыххæй.

Фыццаг заманы-иу ус чи æрхаста, уый дыууæ къуырийæ раздæр æргом нæ кодта йæхи, æмæ йын-иу сарæзтой дзесхо. йæ хæдзары бинонтæ-иу бахсыстой бæгæны, сцæттæ-иу кодтой арахъ æмæ фыскусæрттаг. Афтæ-иу сцæттæ кодта къухылхæцæг дæр. Æрæмбырд-иу кодтой къухылхæцæджы хæдзармæ фæсивæды æмæ сæ-иу уым хорз федтой, фæзарыдысты-иу. Лæппуйы бинонтæ дæр-иу арвыстой, чындзхæстæг чи уыдис, уыдонмæ æмæ сæ иу æрхуыдтой.

Чызгæрвыст æмæ чындзхаст. Чызджы бинонтæ ирæд куы райсынц, уæд бауынаффæ кæнынц сиахсимæ: кæдмæ сцæттæ кæной сæхи сæ чызджы æрвитынмæ. Æмгъуыд скæнынц. Чызджы бинонтæ ирæды æхцайы иу хайæ райдайынц сæ чызгæн дзауматæ æлхæнын. Балхæнынц ын зæлдаг (чындздзон) кæлмæрзæн, бæзджын зымæгон кæлмæрзæн, глазийæ къабайаг æмæ дæллаггуыраг (юбкæйаг) ноджы æндæр къабайæгтæ дыууæ, йе æртæ.

Ирон нæлгоймагыл ссæдз азы куы сæххæст вæййы, уæд сагъæс кæнын байдайы, йæ цард кæимæ арвитдзæн, ахæм сылгоймаг æмбал ссарыныл. Сагъæс уымæн фæкæны, æмæ йæ, фыццаджыдæр, фæхъæуы стыр ирæд самал кæнын: уæздандæр (тыхджындæр) мыггагæй чи уа, ахæм чызгæн йæ ирæд вæййы 750 сомы, æдыхдæр мыггагæй чызгæн та 500 сомы. Æмæ ирæд бафидыны фаг мулк кæмæ нæ вæййы, ахæм усгур лæппутæй бирæтæ бацæуынц æххуырстыты. Чи ирон хъæздыг лæгмæ, чи та фосдарæгмæ лæскъдзæрæны. Науæд та кусынмæ ацæуынц Уæрæсейы искæцы дард рæттæм. Ирæды фаг æхца бакусыны тыххæй ирон фæсивæд фæстагмæ æфтын байдыдтой фæсарæнтæм дæр — Америкæмæ, Австралимæ æмæ æндæр бæстæтæм.

За Доном, к востоку от земель, занятых скифами, жили родственные им по языку и культуре скотоводческие племена савроматов. Территория их расселения охватывала степи Заволжья и Южного Приуралья. Происхождение савроматских племен, как и скифов, восходит к глубокой древности и генетически связано с жившими на этой территории представителями срубной и андроновской культур. Можно выделить два больших периода в развитии культуры: ранний—савроматский (VII—IV вв. до н. э.) и поздний —сарматский (III в. до н. э.— II в. н. э.).

В последние годы одной из наиболее популярных идей среди ингушской интеллигенции стало утверждение о генетической связи ингушей с аланами, которые сами представляются нахоязычным народом. Видимо, среди основоположников данного «нового направления» следует признать чеченского филолога Я.С. Вагапова, неоднократно обращавшегося в своих статьях к известным из научной литературы данным по аланской ономастике, топонимике и т.д. Основная часть его «открытий» была обобщена в монографическом издании. Приемы доказательств Я.С. Вагапова стали практически общепринятыми для его последователей. Им, прежде всего, присуще полное игнорирование законов исторического развития языка, компенсируемое личной убежденностью, что все аланское должно быть нахским и, соответственно, легко объяснимым при помощи современных ингушского и чеченского языков. Таким образом, для названия самих алан легко подбираются созвучные нахские слова.

С начала I тысячелетия до н. э. до рубежа VII—I вв. до н. э. в степях Причерноморья, Крыма и частично на Северо-Западном Кавказе жили киммерийцы. Это название народа было широко известно и нашло отражение в ассирийских, греческих, урартийских и персидских источниках, по которым можно сделать вывод, что основной областью обитания киммерийцев был Восточный Крым и степные районы Причерноморья, Таманский полуостров. Сообщается также о походах киммерийцев через Кавказ в Малую Азию в VIII в. до н. э. Киммерийцев знали в Ассирии, они нападали на Фригию, угрожали Лидии, в середине VII в. до н. э. осаждали г. Эфес и Сарды. Последнее появление киммерийцев в Малой Азии относится к концу VII в. до н. э. (614—611 гг. до н. э.). На рубеже VII—VI вв. до н. э. киммерийцев в степях Причерноморья и Крыма окончательно вытеснили скифы.

В середине I тысячелетия до н. э. в эпоху раннего железного века в степях современной Украины, Поволжья, Приуралья, Казахстана и Южной Сибири — от Дуная на западе до Забайкалья и плато Ордос (Северо-Восточный Китай) на востоке — сложились культуры так называемого скифо-сибирского мира. Названия одних народов, входивших в него, известны—это скифы, савроматы, саки. О других народах мы знаем только по оставленным ими памятникам: культура курганов Горного Алтая, тагарская культура, уюкская и др. Еще в прошлом веке было подмечено сходство предметов изобразительного искусства из южнорусских курганов скифской знати и из курганов, раскопанных в Южной Сибири. Сходство первоначально было отмечено по трем группам предметов: вооружение, детали конской сбруи и произведения искусства.

В Республике Южная Осетия 29 мая отмечается 16-я годовщина принятия Акта провозглашения независимости Республики Южная Осетия.

Ирон адæммæ лæппу куы райгуыры, уæд йæ мад, йæ фыд, хæдзары бинонтæ æмæ суанг мыггаг дæр тынг фæцин кæнынц, фæлæ чызджы райгуырдыл та хъынцъым фæкæнынц. Афтæ кодтой раджы заманты, ранæй-рæтты ма афтæ фæкæнынц ныр дæр. Чызг-иу куы райгырдис, уæд кæмæн райгуырдаид, уый йæхи хуыдта æнамонд. Бинонтæ дæр-иу цæнкъард сты. Чызг ног чындзæн куы райгуырдаид, уæд-иу кæугæ чи фæкодта, ахæмтæ дæр уыдис, ома къодах йæ фыццаг цæфæй дæр бæрæг у, æнамонд дæн, уый йедтæмæ мын фыццаг гуырдæн чызг цæмæн райгуыр ди, зæгъгæ.

Фыццаг заманты-иу ирон хæдзары бирæ бинонтæ уыд, суанг 60 адæймаджы онг. XVIII—XIX æнусты-иу фылдæр дæр уыдыст. Хæдзары хистæры ныхмæ дзурын, йæ ныхас ын не 'ххæст кæнын бинонтæй никæй бон уыд, суанг ас лæгтæй дæр.